Art déco - ostatni wielki styl

Styl art déco uznaje się za ostatni prawdziwie wielki styl, który miał tak międzynarodowy zasięg i zdominował wszystkie dziedziny ludzkiego życia. Określenie art déco wywodzi się od francuskiej nazwy Międzynarodowej Wystawy Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa - l’Exposition internationale des Arts décoratifs et industriels modernes. To słynne wydarzenie miało miejsce w 1925 roku w Paryżu i stanowiło swoiste ucieleśnienie nowego stylu życia. Sztuka hołdowała wówczas tętniącemu życiem miastu, zabawie w rytmie charlestona, foxtrota i jazzu, wyzwolonym kobietom i eleganckim mężczyznom. Wielki kryzys i koszmar I wojny światowej nareszcie mógł stać się przeszłością. Społeczeństwo odrodziło się, odważnie czerpiąc z bogactwa industrialnego świata. Fantazyjnie splecione linie i sentymentalne secesyjne wzory ustąpiły w sztuce miejsce przemyślanym geometrycznym podziałom, silnym kontrastom barw, konstrukcjom podporządkowanym technice i rozumowi. Rozwinął się niesłychanie płodny rozdział w historii sztuki stosowanej.

Niewątpliwie „nowy styl” określił również „nową kobietę” - cieszącą się życiem towarzyskim, wyzwoloną i pewną siebie. Do stworzenia tego wizerunku płci pięknej przyczyniła się bezsprzecznie Coco Chanel, której zdaniem moda miała na nowo służyć i pomagać w wyrażaniu osobowości, a nie krępować czy ograniczać. Kobiety pragnęły wolności i uniezależnienia od mężczyzn, co okazywały odrzucając typowo kobiecą sylwetkę o zarysowanej talii, dużym biuście i szerokich biodrach. Przystrzyżone krótko włosy stały się wówczas niezwykle lubiane. Pierwszą sławną i rozpoznawalną kobietą, która nosiła tę kultową fryzurę, była francuska aktorka Polaire. Równolegle do lansowanego typu zmaskulinizowanej sylwetki pojawiły się nowatorskie trendy w damskiej garderobie. Suknie zaczęły być bardziej swobodne, chętnie noszono luźne fasony do kolan o obniżonej talii. Wszystkie zmiany w kobiecych strojach były symbolem wyzwolenia od krynolinowych halek i gorsetów, buntem przeciwko krępującej ciało i umysł XIX-wiecznej stylistyce. Modelem ucieleśniającym nową generację mody i ówczesny styl życia okazała się być chłopczyca.

Art déco to era wyrafinowanej w swej prostocie elegancji. Ozdoby tamtych czasów wyrażały tendencje epoki. Przyjęły zgeometryzowane formy. Cechowały się rytmicznymi podziałami. Innowacyjny styl stał się także podstawą do tworzenia nowoczesnej biżuterii, dostosowanej do aktywnego trybu życia. Wprowadzono nowe materiały oraz geometryczne szlify kamieni. Wysokie koszty ich wydobycia spowodowały, że artyści zestawiali ze sobą równie kosztowne materiały: zarówno drogie kamienie i kruszce, jak i tanie metale kolorowe, szkło, plastik czy bakelit. Jedynie bardzo majętni ludzie mogli sobie pozwolić na biżuterię najwyższej klasy wysadzaną brylantami. Moda na sukienki bez rękawów spowodowała, że chętnie ozdabiano ręce kilkoma bransoletkami. Biżuteria oprócz swojej dekoracyjności miała być bardziej praktyczna i wielofunkcyjna. Niektóre wyroby mogły być zakładane na kilka sposobów, czego przykładem były chętnie wówczas noszone podwójne brosze, którymi misternie upinano materiał sukni lub ozdabiano dekolty. Jubilerstwo lat 20. i 30. ubiegłego stulecia sięgnęło artystycznych szczytów. Biżuteria art déco wykonywana przez ówczesnych złotników do dziś cieszy się ogromną popularnością i należy do najlepiej sprzedającej się w polskich i zagranicznych antykwariatach. Wyroby tamtego okresu są niezmiernie nowoczesne w wyrazie i ponadczasowe.

Dołącz do świata Desa Biżuteria!

Podaj swój e-mail, aby zapisać się na newsletter.

Sklep internetowy Shoper.pl